|
Piramida G3B związana jest z kompleksem piramid i budowli pogrzebowych Menkaure (Mykerinosa). Największą piramidą kompleksu jest piramida nazwana „Menkaure jest boski”. Jest to najmniejsza piramida w kompleksie Wielkich Piramid w Gizie. Kompleks Menkaure (główna piramida wraz ze świątynią grobową oraz trzy dużo mniejsze piramidy zlokalizowane od strony południowej) był osłonięty murem, jedynie od strony wschodu slońca był wolny dostęp. Do świątyni pogrzebowej prowadziła aleja procesyjna ok. 800m długa zaczynająca się w Dolnej świątyni Mykerinosa. Dookołatej świątyni skupiło się większość budowli sakralnych dworzan związanych zMenkaure, od strony północno-zachodniej Grobowiec Królowej Khentkawes, od strony wschodniej Centralny teren z mastabami i kamiennymi grobowcami oraz Współczesny cmentarz natomiast na południe rozciąga się Południowe pole głównie kamiennych grobów.
 Pierwszymi w dzisiejszych czasach, którzy zbadali i opisali piramidę Menkaure oraz G3B był oficer armii brytyjskiej Richard Wiliam Howard Vyse oraz John Shae Perring, którzy za pomocą materiałów wybuchowych włamali się do tych piramid w roku 1837. W obu piramidach odkryli oni sarkofagi. W Piramidzie Menkaure (?) duży bazaltowy sarkofag, niestety nieopisany żadnymi hieroglifami,natomiast w G3B mniejszy z różowego marmuru w którym znajdowały się resztki szkieletu młodej kobiety. Kim była? Tego się chyba nigdy nie dowiemy. Kim był Menkaure? Tego tak naprawdę nikt nie wie. Wiemy jakim byłczłowiekiem, lecz co do jego pochodzenia jest wiele niejasności. Men-kau-reznaczy tyle co „Trwała jest moc duszy Ra” miał jeszcze inne imię Horus Ka-Chet. Mykerinos jest imieniem nadanym przez Greków. Zaczniemy może od Herodota: Po nim, opowiadali, panował nad Egiptem Mykerinos, syn Cheopsa, któremu nie podobały się czyny ojca; otworzył przeto świątynie i pozwolił narodowi, wycieńczonemui zbiedzonemu w najwyższym stopniu, wrócić do jego zajęć i ofiar, wydawał też najsprawiedliwsze z wszystkich innych królów wyroki.Otóż z powodu takiego postępowania chwalą go najbardziej ze wszystkich królów Egiptu, ilu ich już było. Albowiem w ogóle sprawiedliwie sądził, a nawet takiemu, który z wyroku był niezadowolony, z własnych środków dawał rekompensatę, aby jego niechęć uciszyć. Kiedy tak łagodny był Mykerinos względem swoich współziomków i gorliwie o to się starał, spotkało go pierwsze nieszczęście: umarła mu córka, która była jedynym dzieckiem w jego domu. On więc bardzo bolejąc nad niedolą, jaka go dotknęła, i chcąc swą córkę świetniej pochować niż inni, kazał sporządzić wydrążoną drewnianą krowę, następnie ją pozłocił i w jej wnętrzu pogrzebał zmarłą córkę. Tej krowy nie schowano pod ziemią,lecz można ją było jeszcze za moich czasów widzieć w mieście Sais*, gdzie była ustawiona w pałacu królewskim w misternie wykonanej komnacie.Co dzień spala się przy niej wszelakie kadzidła i w każdą noc pali się przy niej bez przerwy lampa. W pobliżu tej krowy, w innej komnacie, stoją posągi nałożnic Mykerinosa, jak mówili kapłani w mieście Sais. Stoją tam mianowicie drewniane kolosy, w liczbie około dwudziestu, przedstawiające nagie postaci. Kto one są, nie umiem podać prócz tego, co mi opowiadano *. Niektórzy jednak opowiadają o tej krowie i o kolosach następującąh istorię: Mykerinos zakochał się we własnej córce i następnie wbrew jej woli miał z nią stosunek. Kiedy zaś później, opowiadają, córka ze zmartwienia powiesiła się, pogrzebał ją w tej krowie, a matka jej ucięła ręce tyms łużebnym, które córkę wydały ojcu, i teraz ich posągi ten sam spotkał los, jaki miały za życia. Ale te opowiadania to, moim zdaniem, brednie, tak co do reszty,jak zwłaszcza co do rąk kolosów. Bo sam to widziałem, że wskutek upływu czasu utraciły one ręce, które jeszcze teraz widać u stóp ich leżące. Krowa * zaś ma całe ciało okryte purpurową osłoną, a pokazujet ylko szyję i głowę, powleczone bardzo grubą warstwą złota. Między jej rogami odtworzona jest w złocie tarcza słoneczna. Krowa jednak nie stoi prosto, lecz klęczy, a co do wielkości dorównywa wielkiej żyjącej krowie. Corocznie wynosi sięj ą z budynku, kiedy Egipcjanie, bijąc się w piersi, opłakują tego boga *,którego w takich okolicznościach nie wymieniam. Otóż wtedy wynoszą także krowę na światło dzienne. Mówią bowiem, że umierająca córka prosiła swego ojca Mykerinosa, aby raz do roku wolno jej było oglądać słońce. Po śmierci córki miało tegoż króla spotkać drugie nieszczęście. Doszła doń przepowiednia z miasta Buto, że ma jeszcze tylko sześć lat żyć, a w siódmym roku umrzeć. Rozgoryczony tym król przesłał do wyroczni zarzut skierowany przeciw bóstwu, wytykając mu ze swojej strony, że jego ojciec i stryj, choć zamknęli świątynie i nie troszczyli się o bogów, a nawet tępili ludzi, przecież żyli przez długi czas, on zaś mimos wej bogobojności tak rychło ma umrzeć. Wtedy od wyroczni doszło doń drugie orzeczenie, które tak opiewało, że on tym właśnie koniec swego życia przyspiesza: nie czynił bowiem tego, co powinien był czynić; mianowicie Egiptowi musi się źle powodzić przez sto pięćdziesiąt lat, i dwaj królowieprzed nim to zrozumieli, on zaś nie. Na tę wiadomość Mykerinos, w przekonaniu,że to jest mu już przysądzone, kazał sobie sporządzić wiele lamp i, ilekroć nocna stała, zapalał je, pił i bawił się, nie ustając ani za dnia, ani w nocy, leczbłąkając się po żuławach. i gajach, i gdzie tylko posłyszał o najodpowiedniejszych miejscach rozrywkowych. Wymyślił to, chcąc wyroczni dowieść kłamstwa, ażeby mu dwanaście lat zamiast sześciu pozostało — gdy noce w dnie się zamienią[i] Tyle Herodot. Jak widzimy Herodot podaje że był synem Khufu (Cheopsa), któremu niepodobały się rządy ojca. Menkaure za swoją dobroć i nieprzestrzeganie”przepowiedni, która twierdziła że Egipt ma przejść 150 lat złych, został ukarany śmiercią. Może właśnie za sprawą wyroczni w Buto? Do Herodota jeszczewrócimy, teraz opiszemy zdanie innych. Menkaure był synem Chefrena (Khafre) i Chameremebti I. Panował w latach     2539... p.n.e.Jego żoną (główną) była jego przyrodnia siostra Chameremebti II – córka Chefrena i Meresanch III – i z małżeństwa tego narodziła się córka Chentkaus[ii]. Według Manethona panował 63 lata, natomiast Kanon Turyński (Papirus z Turynu opisujący Linie Królewskie) podaje tych lat 18. Według Diodora był synem Cheopsa i panował po Chefrenie.
 Kanon Turyński został spisany w hieratyce, datowany na czasy panowania faraona Ramzesa II (1279 pne-1213 pne). Zawierał ok. 300 imion władców Egiptu.Wymieniał po kolei imiona królów, ilość lat panowania oraz wiek w jakim zmarł dany władca. We wczesnych latach XIX w Bernardino Drovettidokonał pierwszej konserwacji zabytku i przekazał go do Muzeum Egiptu w Turynie. Od tego czasu jednak, papirus uległ znacznej degradacji i składa się ze 160 kawałków (duża część zagineła). Niestety nie można ich pozbierać w całość i wiele danych zaginęło. Datowanie czasów panowania Menkaure przez ten dokument zdaje się być bliższe prawdy, ponieważ zostało wiele nieskończonych posągów, co może świadczyć o tym że śmierć faraona była nagła i nieoczekiwana.Papirus ten wymienia jeszcze jednego władcę panującego pomiędzy Chefrenem a Mykeirosem lecz jego imię zostało zniszczone. Teksty na kamieniu datowane naczas Średniego Królestwa odkryte w Wadi Hamamat wymieniają imiona królów:Khufu, Djedefre, Khafre, Hordedef, Bauefre, nie wymieniają natomiast imienia Menkaure. Ten tekst wskazuje na to że Hordedef oraz Bauefre rządzili Egiptem po Khafre natomiast nie byli królami. Zapisanie imienia Hordedef sugeruje że byłon osobą wysoce wykształconą (posiadał dużą wiedzę, niektóre żródła podają żebył synem Khufu (ap)) oraz Bauefre był jego „wezyrem”[iii](„Tjati” (TAti) w tłumaczeniu na angielski „vizair” po polsku wezyr) Koligacje rodzinneMenkaure jak cała historia tamtych czasów, są bardzo zawikłane. Nie ma za wieleinformacji na ten temat, a te co są różnią się bardzo od siebie. Faraon miał 3 dzieci z (pierwszą (?)) głównążoną Chameremebti II - Khuenre, Shepseskaf i Khentkawes[iv].Jak widać z tego zestawienia Khuenre, który był najstarszym synem, nie byłspadkobiercą Menkaure. Jego spadkobiercą został Shepsekaf, który dokończyłbudowę piramidy. Świątynie zostały ukończone już za panowania V i VI dynastii co może sugerować wielki kult Menkaure. Herodot wspomina o jeszcze jednej kobiecie: Niektórzy z Hellenów* utrzymują, że jest to piramida nierządnicy Rodopis, ale ich twierdzenie nie jest słuszne. A zdaje mi się, że tak twierdząc, nawet nie wiedzieli,
kto to była Rodopis. Bo w takim razie nie przypisywaliby jej budowy takiej piramidy, na którą niezliczone, jak to mówią, tysiące talentów wyłożono. Dodajmydo tego, że Rodopis słynęła za czasów króla Amazysa, a nie za tego króla. Wszak dopiero w bardzo wiele lat później niż owi królowie, którzy zostawili po sobie te piramidy, żyła Rodopis, z pochodzenia Traczynka, która była niewolnicą Iadmona, syna Samijczyka
Hefajstopolisa, a współniewolnicą bajkopisarza Ezopa. Bo i on był własnością Iadmona, o czym świadczy zwłaszcza ten fakt: kiedy Delfijczycy wskuteko rzeczenia wyroczni nieraz ogłaszali, kto zechce podjąć się pokuty za śmierć Ezopa *, nie zjawił się nikt prócz innego Iadmona, wnuka owego Iadmona, któryją przyjął. Przeto i Ezop był niewolnikiem Iadmona. Rodopis zaś przybyła do Egiptu*, zawieziona tamprzez Samijczyka Ksantesa *. Przybyłą dla uprawiania swego rzemiosła wykupił zawysoką cenę Mitylenejczyk Charaksos, syn Skamandronymosa, a brat poetki Safony.Tak więc Rodopis stała się wolna i pozostała w Egipcie, a ponieważ była pełna powabu, zdobyła wielkie skarby — jak na Rodopis, ale nie takie, żeby na tego rodzaju piramidę wystarczyły. Kobiecie bowiem, której majątku dziesiątą część dziś jeszcze może zobaczyć każdy, kto ma ochotę, bynajmniej nie należy wielkich skarbów przypisywać. Mianowicie Rodopis zapragnęła pozostawić po sobie pamiątkę w Helladzie i kazała wykonać takie dzieło, jakie nikomu innemu jeszcze nie wpadło na myśl i nie było przezeń w świątyni złożone; to w Delfach na swoją pamiątkę poświęciła. Oto za dziesiątą część swego majątku kazała sporządzićl iczne żelazne rożny do nadziewania na nie całych wołów*, o ile dziesiąta częśćna to jej starczyła, i odesłała je do Delf. Kim na prawdę była egipska Rodopis? Tradycja przypisuje budowę piramidy Mykerinosa królowej Nitokris, małżonce ostatniego władcy VI dynastii, mylonej - przez starożytnych - ze słynną Rodopis (przydomek Nitokris - Różana - przetłumaczyli Grecy jako "Rodopis", a następnie utożsamiali ją ze swoją heterą). Do ostatniego wieku opowiadano, ze piramidę około południa nawiedzała zjawa nagiej, niezwykle pięknej kobiety. Błądziła ona w okolicy, czyhając na śmiałych lub nie znających mocy egipskiegosłońca podróżników. W piramidzie G3B odnaleziono szkielet młodej kobiety umieszczony w różowym marmurze. Może to jest właśnie ciało królewskiej małżonki Nitokris? Opowieść o Nitokris: Już dawno dostrzeżono, że (niektóre)opowiadania ASa mają grać rolę "prawdziwych" historii, których echem są znane nam od dziecka bajki. "Prawdziwa" Kopciuszek nazywała się Ntikrt... Per-aa Merire Antemsaf nie mógł znaleźć odpowiedniej małżonki wśród córek wielmożów Kisz. Per-aa było kiedyś nazwą budowli; z wolna stalo się nazwa jej mieszkańca, władcy Kisz. Długa ewolucja języków zmieniła nazwę budynku w "labirynth", per-aa w "faraon",Merire Antemsaf w "Mentezufis", Ntikrt w "Nitokris", więc nie widać, że imię ma znaczenie - "Błyszczaca Neit". Cóż, i tak nikt nie składa fiar na ołtarzach Neit, wielkiej bogini dynastii z Sais od Psametyka po Amasisa... Nikt, choć Arystokles (znany pod przezwiskiem Platon, co znaczy"pleczysty") ogłosił tożsamość Neit z Ateną na samym początku swojego"Timaiosa"... Gdy więc per-aa Merire Antemsaf niemógł wybrać godnej małżonki wśród córek wielmożów całego Kisz, jego boski przodek i jego boski byt Hr (Horus), sam wskazał mu właściwą kandydatkę.Pojawił się w swojej materialnej postaci - sokoła - i zrzucił na ziemięprzed Merire Antemsafem sandałek,zgubiony przez dziewczynę. Merire Antemsaf natychmiast zaczął szukać dziewczęcia, na którego stopę pasował ten sandałek. I znalazł. I żyli szczęśliwie,ale krótko. Krótko, bo zawiedzeni dostojnicy, wcześniej zawzięcie konkurujący ze sobą o miano teścia boga, gotowioczy sobie nawzajem powyłupywać, teraz się porozumieli. A że w tych pradawnych czasach końca Starego Państwa magiczne krainy kontaktowały się z zamieszkanymi,o czary było łatwo. Nie wiem, czy była to nowa, czy stara sztuka: sporządzili z wosku podobiznę władcy i niszcząc ją, sprowadzili na niego śmierć. Merire Antemsaf połączył się ze swoją boską częścią i przodkiem Hr. Nie wiem, jak Ntikrt dowiedziała się, kto i w jaki sposób zgładził jej ukochanego. Ale dowiedziała się.Wydała wielką ucztę w podziemnympawilonie i zaprosiła na nią wszystkich winowajców, kusząc ich perspektywąwyboru nowego władcy. Kto wie, czy bardziej pociągała ich nadzieja na tron i podwójnąkoronę, czy perspektywa dzielenia loża z Ntikrt... Ale zeszli się wszyscy izasiedli do uczty. A wtedy Ntikrt otworzyła upusty i zalała pomieszczeniewodami Ojca Rzek, Hpy. Hapi (Nilu), jeśli wolicie. Nie chciała dłużej żyć bez tego, kto jak R3, (Ra,Słońce) opromieniał jej dni. I nie mogła pozwolić, by stopy królobójców kalały ciało Gb (Geb, Ziemi). Oddała więc i siebie, i zbrodniarzy oczyszczającym wodom Hpy. Minęły tysiąclecia, a opowieści o Ntikrt przetrwały, jak przetrwały piramidy Chufu, Hapre i Menkaure. Piramidyprzetrwały jako piramidy Cheopsa, Hefrena i Mykerinosa. Opowieść o Ntikrt przetrwała w postaci bajki o Kopciuszku...[v] Sarkofagi W piramidzie Mykerinosa Richard Wiliam Howard Vyse odkrył wielki bazaltowysarkofag (jak podaje w swojej pracy – uszkodzony)[vi]o wymiarach 8 stup długości (2,43m) 3 ft 1 in szerokości (0,94m) i 2 ft 11 in(0,89m) wysokości. Sarkofag ten był nieopisany natomiast nic nie wspomina oznalezionych w nim częściach ciała ludzkiego. Sarkofag ten, zapewne bez wiedzyrządu egipskiego został załadowany na Statek Beatrice i miał być odwieziony doLondyńskiego British Muzeum. Niestety, statek ten zatonął gdzieś pomiędzy Maltą,którą opuścił 13 pażdziernika 1838 roku a Gibraltarem. W komorachprzylegających do komory królewskiej znaleziono szczątki drewnianej trumny wrazze szczątkami szkieletu mężczyzny owiniętymi w grube płutno. Na szczątkachdrewnianej trumny znaleziono imię Menkaure. Dzisiaj uważa się że szczątkitrumny pochodzą z czasów późniejszych, z okresu 26 dynastii, natomiast szkieletjest z czasów jeszcze późniejszych – z okresu Koptyjskiego. Dr. Zahri Hawass uważa że w sarkofagu były zwłoki kobiety. Miłość która łączyła Menkaure z kobietą (nie jesteśmy w stanie ustalić kim była) została utrwalona w słynnych triadach i posągach.
 Dorównywała wzrostem i pozycją bogini Hathor
[i] Herodot – Dzieje z języka greckiego przełożył i opracował Seweryn Hammer [ii]B. Kwiatkowski – Poczet Faraonów [iii] Zahi Hawass - Menkaure [iv] Clayton, Peter A. - Chronicle of the Pharaohs: TheReign-by-Reign Record of the Rulers and Dynasties of Ancient Egypt.Thames & Hudson. 2006. p.56 [v]Marek Szyjewski – Ntikrt |
Przeszłość 
