|
Czy rozliczne systemy podziemnych tuneli zamieszkuje starożytna cywilizacja, która przed tysiącami lat miała uciec pod powierzchnie i założyć nowe państwo wolne od jakichkolwiek przejawów zła?
Zgodnie z buddyjskimi przekazami historia podziemnego państwa sięga 60 tysięcy lat, kiedy to pewna cywilizacja wcześniej zamieszkująca ziemię, pod przewodnictwem jednego
świętego człowieka zeszła do podziemia, by nigdy już nie wyjść na powierzchnię. Państwo Agharty
rozciąga się wzdłuż wszystkich szerokości geograficznych, kompleks sztucznych i naturalnych tuneli zgodnie z wierzeniami, przecina cały glob łącząc ogromne miasta. Stolicą podziemnego państwa jest Shambala, otoczona miastami zamieszkałymi przez wysokich kapłanów.
Według tradycji Shambala ma się znajdować gdzieś w Tybecie i jeśli wierzyć licznym przekazom lamów, tajemnicze wejście do niej zlokalizowane jest gdzieś w okolicy góry Kajlas. Święta góra wyznawców hinduizmu i lamaizmu leży w najwyższym paśmie górskim o tej samej nazwie. Kajlas dosłownie Śnieżny Brylant w wierzeniach buddystów jest bogiem Siwą pogrążonym w medytacji. Mistyczna góra o kształcie piramidy ma być kosmicznym centrum wszechświata, dlatego miejscowi nie wchodzą na jej szczyt. http://d.wiadomosci24.pl/g2/06/f5/cc/126428_1266307188_21f5_d.jpeg?id=216475-3 Według tradycji mieszkańcami Agharty mają być ludzie niezwykle oświeceni, uczeni. Posiadając różne stopnie magiczne, nieustannie zgłębiają swoja wiedzę i pracują nad swoim rozwojem duchowym. W legendach Agharta jest wielkim centrum inicjacji i wtajemniczeń, a jednym z jej największych skarbów jest biblioteka świętych tekstów, w zależności od przekazów formy w jakich zapisany jest dorobek całej cywilizacji są różne.
Śledząc historie tajemniczej Agharty natrafiłem na wzmiankę, zgodnie z którą archiwum ludzkości ukryte w podziemnym królestwie zapisane jest nieznanym ludziom języku: wattan. Jeśli wierzyć przekazom, wielu lamów wyższych stopniem, niejednokrotnie odwiedzało Aghartę.
Właśnie dzięki kontaktom z podziemnym światem Hindusi mają zawdzięczać swoja imponującą wiedzę duchową, sztukę jogi i wiele innych. Wszystko w historii ezoterycznej Agharty wydaję się niezwykłe i niewyobrażalne. Nie inaczej jest z przekazami, zgodnie z którymi krainę tę odwiedzać mieli wielcy myśliciele, których późniejsze życie odcisnęło znaczące piętno na losach całej ludzkości. Wymienia się tu m.in. Buddę oraz Jezusa, który miał tam spędzić swoja młodość, o której milczy Biblia.
Lud zamieszkujący państwo podziemia bacznie obserwuje to co dzieje się na powierzchni. System podziemnych tuneli (na ślad, których trafiano wielokrotnie w różnych zakątkach globu, a relację z tych odkryć przedstawię przy okazji kolejnego artykułu) oraz ogromnych podziemnych miast łączy wszystkie strony świata. Jednak mieszkańcy Agharty nie ingerują w życie zewnętrznego świata, zgodnie z legendą raz na jakiś czas, gdy naprawdę potrzebuje ich ludzkość, wysyłają na powierzchnię tzw. Bożych Wysłańców.
W podziemnym świecie Agharty nie brakuje tajemniczych postaci, prócz mitycznej cywilizacji która przed tysiącami lat miała uciec do podziemi i założyć nowe państwo wolne od jakichkolwiek przejawów zła. Tybetańscy lamowie jakby tego było mało, opowiadają o innych niezwykłych ludziach i nie tylko, którzy przebywają w tajemnych jaskiniach. W himalajskich jaskiniach w stanie głębokiej medytacji zwanej Jada-Samadhi w całkowitej izolacji od bodźców zewnętrznych, przebywać mają niezwykłe istoty, niektóre z nich pogrążone w tym stanie od kilkudziesięciu tysięcy lat.
Spokój tym niezwykłym istotą zapewniają opiekunowie, przydzielani w wieloletniej tradycji dziedziczonej z ojca na syna. Uśpione w stanie Samadhi niezwykłe istoty mają zapewnić ciągłość swojego gatunku i ogromnej wiedzy. Historia ta przestaje już być tak niezwykła, gdy rzuci się okiem na odkrycia tzw. zakazanej archeologii, powszechnie odrzucane przez skostniałe środowiska archeologiczne. Niezwykłe znaleziska w postaci zmumifikowanych zwłok karłowatych istot po przeszło trzymetrowe okazy, bardzo często towarzyszą wspomnianym wyżej odkryciom dziwnych systemów sztucznych jaskiń w różnych częściach świata.
Najbardziej enigmatyczna postacią Agharty jest niewątpliwie największy i najpotężniejszy człowiek o najwyższej wiedzy tzw. Władca Świata, czyli Wielki Nieznany lub Brahytma. Władca świata ma bezpośredni kontakt z Bogiem, panuje nad wszystkimi siłami wszechświata, czyta w duszach ludzi i zna ich losy. Ma dwóch pomocników. Mahytma, który zna cel przyszłych wypadków oraz Mahynga, kierującego przyczynami tych wypadków. Brahytma co jakiś czas łączy się niewidzialnymi więzami z duszami ludzi, którzy mają wpływ na losy i życie całej ludzkości, poznając ich myśli i zamiary.
Wizja świata podziemnego z mitologicznych przekazów omówionych w poprzedniej części, niewątpliwie różni się, od wyobrażeń wywodzących się z Dalekiego Wschodu, a dotyczących legendarnego państwa Agharta. Nie jest to kraina zmarłych czy miejsce, do którego, odsyła się za karę bogów, którzy złamali odwieczne prawa. Mroczny świat podziemia o zdecydowanie pejoratywnym wydźwięku i charakterze, w kulturze Dalekiego Wschodu przedstawiony jest jako niezwykły kraj zamieszkały przez starożytny lud, który czas spędza na pogłębianiu wiedzy w różnych dziedzinach życia oraz doskonaleniu się w duchowym rozwoju całkowicie wyzbywając się zła. Do Shambali nie trafia się za karę.
Droga do Shambali dotyka niejako dwóch wymiarów. Z jednej strony jest to droga, którą znają nieliczni wtajemniczeni, i która prowadzi do legendarnej stolicy państwa podziemia. Wiele osobistości ze świata nauki i wielu wybitnych podróżników szukało wejścia do tajemniczych tuneli, prowadzących do zapomnianego świata podziemia. Miedzy innymi rosyjski podróżnik i badacz Azji Centralnej Mikołaj Michajłowicz Przewalski (1839-1888), francuski dyplomata i pisarz Louis Jacquliere, malarz, pisarz i podróżnik Mikołaj Konstantynowicz Roerich (1874-1947) i jego syn
Jurij - orientalista i filozof, a także na rozkaz samego Adolfa Hitlera - SS-Standertenfuhrer Schaeffer - członek kierownictwa hitlerowskiego Instytutu Badań Historii i Ducha. Mamy także swój polski akcent w osobie geologa, pisarza i podróżnika Ferdynanda Antoniego
Ossendowskiego, który w ucieczce przed bolszewicką armią poprzez Syberią i Mongolię, wielokrotnie spotykał się z historiami opowiadającymi o legendarnej krainie i tajemniczym Władcy Podziemia.
Druga droga do Shambali wiedzie przez mistyczno-duchowy wymiar, a sama Shambala to ideał, który prowadzi na ścieżkę wiodącą ku oświeceniu. Nauki Shambali opierają się na założeniu, że egzystuje w nas podstawowa ludzka mądrość, przy pomocy której można rozwiązać problemy świata. Mądrość ta nie jest własnością żadnej kultury ani religii. Aby dostać się do Shambali, należy wkroczyć na świętą ścieżkę wojownika, postępować według najwyższych nakazów moralnych, w pokoju i harmonii o bardzo czystej karmie.
Źródło: Przez kraj ludzi, bogów i zwierząt Ferdynand Ossendowski
Mitologie Świata, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe
http://www.wiadomosci24.pl/artykul/agharta_panstwo_podziemia_czesc_druga_126428-1--1-d.html
|
Religie i Wierzenia 
