|
Kiedy naukowcy ujawnili w 2008 roku, że analiza pierścieni stalagmitów w jaskini niedaleko Jerozolimy dostarcza dowodów na to, że klimat w tym regionie stał się suchym tuż po rzymskim rozproszeniu Żydów w 70 roku naszej ery, nie było to zaskoczeniem dla Meachema Kohena z Brooklynu. W swej książce "Proroctwa Ery muzułmańskiego terroru: Wydarzenia w świecie z perspektywy Tory" tłumaczy on dramatyczne zmiany klimatu, jakie miały miejsce, gdy Żydzi zostali zmuszeni do opuszczenia swej ojczyzny. Rabin Kohen pisze w swej książce o bezprecedensowej, ciężkiej i niewytłumaczalnej (w sposób inny niż nadprzyrodzony) suszy, która trwała od pierwszego wieku aż do dwudziestego i zbiegła się w czasie z przymusowym rozproszeniem narodu żydowskiego. Kohen dostrzega w tym cudowne spełnienie proroctw zawartych w Księdze Powtórzonego Prawa, a zwłaszcza w rozdziale 28 (wersety 23-24): Niebiosa które masz nad głową będą z brązu, a ziemia pod Tobą- żelazna Pan ześle na Twą ziemię zamiast deszczu - pył i piasek; będzie na Ciebie padał z nieba aż Cię wyniszczy.
Rok później geolodzy z Uniwersytetu Wisconsin, przeprowadzili analizę składu chemicznego poszczególnych kręgów stalagmitu uformowanego w jaskini Soreq niedaleko Jerozolimy, w okresie między 200 p.n.e. a 1100 n.e. Geolodzy John Valley i Ian Orland z badań tych nacieków wywnioskowali, że klimat we wschodniej części basenu morza Śródziemnego uległ wysuszeniu między rokiem 100 a 700 a jedyne obfite opady deszczu wystąpiły między 100 a 400 rokiem naszej ery a zatem w okresie zaniku Rzymskiej i Bizantyjskiej potęgi w tym regionie. W badaniach tych, pomagali amerykańskim badaczom naukowcy z Geological Survey of Israel oraz Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie a całość studium prowadzona była w związku z badaniami nad globalnym ociepleniem.
Przed wejściem Żydów do krainy Kanaan, była ona w Biblii opisywana, jako kraj mlekiem i miodem płynący. Gdy czyta się o klimacie i krajobrazie tej ziemi w czasach, gdy Jozue przekroczył Jordan, albo w czasach Jezusa, wyłania się obraz mocno zalesionego kraju Później przez 1800 lat prawie nigdy nie padało w Izraelu. Kiedy Mark Twain odkrywał na nowo ziemię zwaną Palestyną, była one jałową pustynią, na której niemal nikt nie mieszkał. Począwszy od 70 roku aż do początków XX wieku przez około 660 000 dni trwała susza. Również współczesne obserwacje i badania ilości opadów, prowadzone od początków XIX wieku aż do końca lat 60-tych XX wieku potwierdzają tą dotkliwą suszę, która kończy się wraz z powrotem Żydów. Zadziwiający jest w tym kontekście fakt, że największe opady deszczu przypadły na dwa znamienne dla historii Izraela lata - 1948 i 1967 - lata ustanowienia państwa i odzyskania Jerozolimy. konservat.cba.pl
|
Teraźniejszość 
