|
W 2011 roku w Sudanie odbędzie się referendum, w wyniku którego południowa część kraju będzie mogła ogłosić niepodległość. Przez pół wieku toczyła się tam krwawa wojna domowa, którą w ostatnich latach przykryła tragedia Darfuru. Jak przestrzegają już teraz politycy i eksperci Chartum raczej nie zgodzi się na niepodległość bogatego w ropę południa.
Konflikt w Sudanie eksplodował zaraz po ogłoszeniu przez ten kraj niepodległości. Zdominowana przez muzułmanów Północ dominowała politycznie nad Południem, zamieszkiwanym przez chrześcijan i animistów. Kampania zbrojna sił rządowych doprowadziła do powstania partyzantki I do nakręcenia spirali przemocy.
pod koniec lutego 2010 roku doszło do podpisania zawieszenia broni między prezydentem Omarem Al-Baszirem a liderami ruchu Sprawiedliwość i Równość.
Jako pierwszy, na południu powstał w 1962 roku Narodowy Związek Sudańsko-Afrykańskich Rejonów Zamkniętych, przemianowany trzy lata później na Narodowy Związek Sudańsko-Afrykański, którego celem była walka o prawo mieszkańców Południa do samostanowienia. Wkrótce powstało zbrojne ramię tej organizacji, o nazwie Anya Nya (Jad Węża) – partyzantka pod wodzą Josepha Lagu narodziła się na początku 1963 roku. W tym momencie konflikt Północ-Południe przerodził się w wyniszczającą obydwie strony wojnę domową.
Spór między Północą a Południem był silny na początku lat osiemdziesiątych XX wieku, wraz z ujawnieniem rządowych planów ponownego podziału Sudanu Południowego na mniejsze jednostki. Kiedy w 1983 roku władze zaczęły realizować wspomniane plany, pułkownik John Garang (oficer sudańskiego wojska) powołał do życia Ludowy Ruch Wyzwolenia Sudanu oraz Ludową Armię Wyzwolenia Sudanu, zwierając szyki do walki o respektowanie praw chrześcijan i animistów.
W latach 90. Partyzanci i rząd centralny podpisali szerego dokumentów, które miały zakończyć wojnę domową. Uwieńczeniem kilkuletniego procesu pojednawczego było podpisanie w styczniu 2005 roku porozumienia pokojowego, nadającego dziesięciu południowym prowincjom status autonomii, przy założeniu, że o ich przyszłości zadecydują w 2011 roku mieszkańcy. Stolicą Sudanu Południowego została Dżuba, a na urząd prezydenta autonomii – posiadającej od grudnia 2005 roku własną konstytucję – wybrany został Salva Kiir Mayardit, który zastąpił tragicznie zmarłego Garanga.
Referendum przewidziane na 2011 rok zbliża się wielkimi krokami. Czas pokaże czy zapoczątkowany na początku XXI wieku proces pokojowy przyniesie trwałe rezultaty. Przeszkodą może okazać się niestabilna sytuacja polityczna Sudanu, ewentualny brak zgody Chartumu na oddzielenie się południowej części kraju, a także wciąż silne środowisko islamistów.
Innym problemem mogą być waśnie plemienno-etniczne między ugrupowaniami Południa, nasilające się zwykle, gdy konflikt z Północą tracił na intensywności. Oby nie sprawdziły się słowa pułkownika Mahdżuba Nassira, który stwierdził, iż "jeśli Południe ogłosi niepodległość, natychmiast wybuchnie tam wojna. Zazdrośni Nuerowie wystąpią przeciwko Dinkom, Dinkowie rzucą się na Szylluków i za chwilę wszyscy będą walczyć ze wszystkimi...". onet.pl
|
Teraźniejszość 
